6 Mart 2018 Salı

GÜRÜLTÜ





Az sonra paylaşacaklarımdan muzdarip bir sürü kişi çıkacaktır.
Çok katlı apartmanlarda oturmak büyük bir marifetmiş gibi görülüyor. Oysa ki bu apartman kültürü içimize yerleştiğinden beri ne komşuluk kaldı ne de kul hakkını önemsemek kaldı.

Bir gürültüdür ki bitmek bilmiyor. Normal bir apartman değil adeta yeniliklerle dolu bir apartman. Hiç gürültü eksik olmaz. Üst katımızda birileri oturur ki gürültüleri, sesleri hiç bitmek bilmez. Bir zaman sonra bu gürültüler insanın sinirlerini bile alt üst edebilecek konuma geliyor. Ben anlam veremiyorum bazı şeylere. İnsanca uyarıyorsun insan yerine koyup ama aynı kibarlığı karşıdan göremiyorsun. 

Sürekli mobilya çekmeler, evin içindeki terlik sesleri, yere düşen miskete benzer sesler, kapı kapatma sesleri bu böyle uzar da uzar... Evde insan yaşamıyor sanırsın. 

Bir de şunu anlayamıyorum. Topluluk içinde bu şahıs kul hakkını gözetmekten, komşu hakkının öneminden bahseder de bahseder ama iş icraata gelince ne dediklerini yapar ne de yaptıkları hatayı kabul ederler. Ne kadar ilginç insanlar var ya!


8 yorum:

  1. Maalesef artık öyle insanlar komşunun cenazesine gitmiyor

    YanıtlaSil
  2. Biraz daha saygılı olunabilse her şey çözülecek aslında. Ama...

    YanıtlaSil
  3. Sanki yaşadıklarıma tercüme olmussunuz. Malesef durum içler acısı. www.tozluayna.com

    YanıtlaSil
  4. Ah ah biz ne komşular gördük,düşmanıma vermesin😬

    YanıtlaSil
  5. Bir de insan aklına takınca -ki takılmayacak gibi değil- daha da rahatsız oluyor. Ben aile apartmanımızda yaşadığım için böyle sorunlar yaşamıyorum çok şükür. Komşuluk konusunda da haklısınız, kalmadı.. "Komşu, komşunun külüne muhtaçtır."dan "Ne külü, ben kimsenin bir şeyine muhtaç değilim."e döndük. Bu kirli asrın kirli yüreklerinde bir ışık aramaktan yorulduk artık.. Ortak bir soruna değinmişsiniz, ben biraz konu dışına taştım kusura bakmayın. Sevgiler..

    YanıtlaSil
  6. 7 senedir aynı apartmanda oturuyorum. Gel birde bizimkini gör. Evlere şenlik. Umarım kısa zamanda kurtulursunuz canım.

    YanıtlaSil
  7. Ah Tuğçe, hep, hep müştekiydim. Şansımız galiba. Beyda da, diğer yorum yapanlar da yaşamışlar. Benim en son Yeşilköy'de evde baktığımız kedicikler yüzünden, başımdan aşağı sıcak, köpüklü bir kova suyla yıkanmışlığım var. Ardından, davayı kaybetmişliğim. Maalesef cahil halkımız. Çok geçmiş olsun kızım :((

    YanıtlaSil
  8. of sorma yaa bizim ülke böyle iştee :)

    YanıtlaSil

 

BİRPEMBESEVER